Úlfar Þormóðsson 07/10/2014

Lán

 

Ég vildi gjarnan að ég væri að misskilja umræðuna þegar ég heyri talað um að fólk eigi ekki að halda áfram að greiða af námslánum sem það hefur ekki greitt upp þegar það er orðið 67 ára gamalt. En ég held því miður að ég sé ekki að misskilja neitt.

AR-702209937

Ég er ekki að reyna að snúa upp á tungumálið þó að ég fullyrði að það sé mikið lán fyrir félitla lærlinga að fá námslán. Það er engum vafa undirorpið að það hefur gert fjöldanum öllum kleift að mennta sig eins og hugurinn bauð, fólki sem annars hefði ef til vill þurft að sinna störfum sem það hefði lítinn sem engan áhuga á og hangið í þeim fram á eftirlaunaaldur án fullnægju.

Það er því lán að geta tekið námslán. Og fengið þau. Þau eru, ef ég reikna rétt í huganum, einhver hagstæðustu lán á markaðinum. Afborgunarskilmálar eru líka afar hagstæðir, ef ekki mildir; lág föst upphæð einu sinni á ári og síðan ein launatengd afborgun.

Eftir Hrunið hefur þeirri afskræmdu hugmynd vaxið fiskur um hrygg, að lántaki eigi ekki að greiða til baka það sem hann fékk að láni. Af þessu er lágkúrulykt.

Til er orðatiltækið sjaldan kemur lán hlæjandi aftur og merkir samkvæmt orðabók að það sé ekki oft endurgreitt með gleði. Sé grannt skoðað eru þetta öfugmæli. Gamall skuldunautur hefur sagt það í magra áheyrn að fátt hafi veitt honum meiri fró en það að gera upp skuldir sínar, lánin stór og smá, góð og vond. Það hafi aukið sjálfsvirðingu hans.

Það er illa komið fyrir þeim sem metur sjálfsvirðinguna minna en eftirgjöf á láni og vafasamt að ala upp kynslóð sem lítur svo á að aðrir en hún sjálf eigi að borga lánin sem hún tekur og eyðir í sjálfa sig.

Úlfar Þormóðsson
Latest posts by Úlfar Þormóðsson (see all)
Flokkun : Pistlar
1,022