G. Pétur Matthíasson 04/06/2016

Banki sem vill ekki sjá peninga

Ég hef haft samviskubit yfir því um nokkurst skeið að hafa ekki skilað inn 300 sænskum krónum. Enda skil ég ekki málin öðruvísi en þannig að það sé lögbrot að eiga gjaldeyri, öllu slíku skuli skila inn. Venjulega notast ég nú bara við kort en álpaðist til að taka út seðla í London um daginn. Og þá bættust nokkrir svona við og juku á samviskubitið. Ég er svo löghlýðin að ég skellti mér í bankann með sænsku krónurnar og bresku pundin til innlagnar.

En það hafa fleiri en ég rekið sig á það að bankar virðast ekki vera í því að þjónusta okkur kúnnana, heldur virðist hlutverk þeirra eitthvað allt annað? Og það þótt þeir séu nú flestir að mestu í eigu ríkisins. Því það sem gerðist í bankanum var ekki þjónusta við okkur viðskiptavinina.

Gjaldkerinn tók við pengunum en rétti mér strax til baka fimm punda seðil sem myndin er af. Hún sagðist ekki geta tekið þennan seðil. Ég varð eitt spurningamerki í framan. nei það gat hún sko ekki, hann var of krumpaður og sagði gjaldkerinn að ef hún keypti hann þá gæti hún ekki selt hann aftur. Ég bara gapti og átti ekki orð. Í fyrsta lagi hélt ég á peningaseðli sem ég hélt nú að væri peningur hvernig sem látið væri og svo var hann ekki einu sinni rifinn eða nokkuð annað slíkt.

Á endanum skipaði ég konunni að rétta mér alla peningaseðlana, þessu nennti ég ekki að standa í, þetta er bara bull sagði ég. Furðusvipurinn á gjaldkeranum fylgdi mér út.

Við þetta er mjög margt að athuga.

Í fyrsta lagi er manni skylt með lögum að skila inn gjaldeyri, maður má bara ekki eiga hann í gjaldeyrishöftunum. Eða annað heyrir maður nú ekki í fréttum. En hvað er til ráða þegar bankar neita að taka við seðlum sem maður má ekki eiga?

Í öðru lagi þá kaupa bankarnir seðla á skítlágu gengi og selja þá á mjög háu gengi. Skoðið bara seðlagengið hérna – skoðið muninn á kaup og sölugengi. Þannig að þeir stórgræða á þeim viðskiptum.

Í þriðja lagi þá er þessi 5 punda seðill breskur lögeyrir og varla myndi Englandsbanki hafna honum. Arion banki hlýtur að vera í einhverjum samskiptum við erlenda banka og geta komið seðlum til þeirra þótt þeir vildu kannski ekki láta þessa peninga út til sinna kúnna svona pínulítið krumpaða.

Í fjórða lagi, þá mætti maður halda að bankar væru í þjónustu við kúnnana sína. En þetta sýnir að svo er alls ekki. Enda sést það á gjaldtöku bankanna fyrir öll viðvik smá sem stór, gríðarlegan vaxtamun, sem ætti auðvitað að dekka allt hitt o.s.frv., allt sýnir þetta að þeir hafa þann eina tilgang að græða, skítt með kúnnann.

Kúnninn getur bara lufsast heim með sinn fimm punda seðil og haldið áfram að brjóta lögin um gjaldeyrishöftin eða þá bara drullast í aðra ferð til London og haft vit á því að koma heim með splunkunýja seðla.

Flokkun : Pistlar
0,928