Ritstjóri Herðubreiðar 30/04/2015

Hin upprunalega Bögglapóststofa Braga Ólafssonar birtist í Herðubreið

Bragi ÓlafssonÍ bókmenntakreðsum hafa ýfst fjaðrir vegna nóvellunnar Bögglapóststofunnar eftir Braga Ólafsson rithöfund, sem fjárfestingafyrirtækið Gamma notaði sem gjöf til viðskiptavina sinna um síðustu jól, og sagt er að engir aðrir hafi aðgang að.

Um leið og Herðubreið óskar Braga til hamingu með bókina er ánægjulegt að upplýsa, að grunnurinn að sögunni birtist fyrst á prenti einmitt í Herðubreið árið 2007, sem smásaga –  með mörgum persónum og flóknum undirtónum þó.

Bragi virðist því hafa leitað í gamlan sagnasarp, eins og góðir rithöfundar gera.

Og úr því að Herðubreið er farin að gorta sig er rétt að nefna, að hún birtir ein íslenskra vefrita – svo að henni sé kunnugt – frumort og frumbirt ljóð reglulega í þar til gerðum dálki, sem heitir einfaldlega Ljóðið.

Hin upprunalega Bögglapóststofa Braga í Herðubreið er svohljóðandi:

———-

Bögglapóststofan, Tryggvagötu

Yfirmaður okkar var vanur að láta sig síga niður í djúpan, umfangsmikinn leðurstól á hjólum, og láta fæturna, sem hann hafði losað úr skónum, hvíla á skrifborðinu. Á þeim tuttugu eða þrjátíu árum sem hann hafði sinnt starfi sínu hafði honum tekist að láta skrifstofu sína líta út eins og óhugsandi væri að einhver annar en hann réði þar ríkjum. Í einu horninu var hvítur pappakassi, merktur ORA, sem í var gömul hakkavél, af þeirri tegund sem ég hafði oft séð notaða við vanilluhringjabakstur, á skrifborðinu var rakur, appelsínugulur svamppúði til að bleyta í bakhliðina á frímerkjum, fyrir aftan yfirmanninn var gluggi út að Tryggvagötunni, og þegar sólin skein í gegnum hálfopin hansagluggatjöldin mynduðust láréttar ljósrendur á veggnum á móti. En á meðan yfirmaðurinn vann sitt verk úr leðurstólnum, afmarkaður í sínu lokaða rými, gat hver sá sem kom inn af götunni, Geirsgötumegin, fylgst með okkur hinum starfsmönnunum að störfum inni í rykmettuðum salnum; hann gat horft á Óskar H. Hjálmarsson með koníakspela í útréttri annarri hendinni, sígarettu í hinni, Þórarin Völundarson og Bjarna Ingason á spjalli um Heinrich Böll, Cæsar Jón Þorvaldsson rétta mér hinn koníakspelann sem Bjarni hafði keypt, og mig sjálfan á sama augnabliki stinga norskri reykjarpípu ofan í skrjáfandi umslag með Sweet Dublin-tóbaki. Sigurður, sá sem ég man aldrei hvers son er, er hins vegar í hvarfi innar í salnum – hvers vegna veit enginn – bakvið háan hlaða af póstpokum, og blasir því ekki við þeim sem kemur inn af götunni.

Flokkun : Menning
0,775