Ritstjóri Herðubreiðar 12/07/2014

Dauðafærið

Eftir Elísabetu Kristínu JökulsdótturElísabet K. Jökulsdóttir

Hann hafði brennt af í dauðafæri og heyrt stuðningsmennina anda úr sér öllu sínu súrefni og vera lengi að hala inn nýjan skammt enda er dauðafæri ekki kallað dauðafæri uppúr þurru og þótt það væri draumafæri hvers leikmanns var ekki á hvers manns færi að lýsa því. Ef hann ætti að reyna þá hefði hann skyndilega séð tök á að rífa sig lausan og keyra upp völlinn og fundið í sér sinn eigin kraft um leið og hann var borinn áfram af ókunnu afli, hann hljóp á ljóshraða um leið og hann sniglaðist áfram, skynjaði að hver fruma var að endurnýja sig um leið og hann vissi ekki betur en hann hefði verið jarðaður á landnámsöld, og einhverstaðar í fjarlægri vetrarbraut vissi hann af markmanni þegar hann birtist fyrir framan nefið á honum. Svo hann gerði auðvitað sitt besta.

Elísabet Kristín Jökulsdóttir (Fótboltasögur, 2001)

Avatar
Latest posts by Ritstjóri Herðubreiðar (see all)
Flokkun : Ljóðið
0,726