Úlfar Þormóðsson 13/11/2018

Klaufabárðar

 

Það er ekki ofsögum sagt af slysalegum aðferðum Alþingis við kynningu og framkvæmd á uppátækjum sínum. Því virðist fyrirmunað að upplýsa um sín mál nema með rasshendinni. Nægir að nefna Þingvallafundin, þjóðfundinn, sem haldinn var í sumar með 200 – 300 manns ef allt er talið og auðvitað ofurlaun þingmanna, sem þó eru varla hærri en kaup millistjórnenda í einkafyrirtækjum.  

Og nú eru það 17 aðstoðarmenn handa þingmönnum. Sem þeir óska eftir einum rómi, samþykkja allir sem einn og munu fá. Þingflokkarnir ætla að velja þá. Þingheimur var sammála um það.

Og þar brotnar bára. Ánahátturinn er ljós.

Fjöldinn fer strax að hugsa um spillingu. Kannski eðlilega. Hann sér fyrir sér 17 pólitíska léttvigtarmenn á launaskrá hjá sér. En það merkilega er að hann reiðist ekki, fjöldinn. Hann hlær ekki einu sinni að þessu. Hann flissar. Og það er ekki til álitsauka.

Hins vegar draga fáir það í efa að þingmenn þurfi aðstoð við þekkingaröflun og hjálp við lagasmíð. Það sést af ýmsu. Kannski 17 menn og konur. Það þyrftu þá og ættu  umfram allt að vera fræðingar sem allir þingmenn gætu leitað til, hvar í flokki sem þeir standa. Sérmenntað fólk í mörgum málum. Og þar af einn kynningarfulltrúi.

Úlfar Þormóðsson
Úlfar Þormóðsson

Latest posts by Úlfar Þormóðsson (see all)

Flokkun : Efst á baugi
0,490